We come in peace for all mankind

De vijftigste verjaardag van de maanlanding is onderweg. Vorig jaar verscheen al First Man met Ryan Gosling als Neil Armstrong. Hele fijne film. Apollo 11 van Todd Douglas Miller mag er ook zijn. De docufilm laat 90 minuten louter ‘original footage’ zien. Er is geen verteller. Er is amper muziek. Je ziet alleen originele beelden, waaronder waanzinnige 70 mm opnames die boven water zijn gekomen en niet eerder zijn vertoond. De audio is beperkt tot communicatie tussen Mission Control Center en de drie astronauten, en een enkel commentaar uit die tijd, bijvoorbeeld van televisie-anchor Walter Cronkite. De schaarse infographics met eenvoudige lijntekeningen tonen de verschillende stadia van de 9-daagse vlucht. Het effect is alsof je de historische maanmissie in de tegenwoordige tijd beleeft. Absolute aanrader. Apollo 11 draait in diverse Nederlandse bioscopen.

I’ve seen the future of interactive cinema – it’s called open world gaming

Horizon Zero Dawn

Al sinds de komst van cd-i een kwart eeuw geleden lees ik over interactieve cinema. Een filmische ervaring waarin jij de koers van het verhaal bepaalt. De doorbraak is nooit gekomen. Op cd-i niet, op cd-rom niet, als website niet en ondanks dappere pogingen, zoals twee jaar geleden nog Late Shift en momenteel Mosaic van Steven Soderbergh en HBO, ook niet als app. Interactie en film lijken niet voor elkaar gemaakt. Open world games als The Legend of Zelda: Breath of the Wild of Horizon Zero Dawn voelen filmischer. Dat komt omdat interactie meer compatibel is met ruimte dan met tijd. Het verkennen van de wereld in genoemde games en tegen uitdagingen aanlopen is natuurlijker en boeiender dan het stoppen van de tijdlijn in film om een keuze voor het verhaal te maken. Als filmkijker wil je eigenlijk geen keuze maken, als gamer maak je die spelenderwijs continu.

Aanleiding voor deze hersenscheet is Horizon Zero Dawn, die ik had bewaard voor de kerstvakantie. Beste PlayStation-game van het jaar. Van 2017 welteverstaan. Kuddos, Guerrilla Games!

Winter is coming

The Revenant

Eén week ijzel in het noorden van het land, meer stelde de winter tot nu toe niet voor. Mocht je verlangen naar die ijzige lucht in je neus en krakende sneeuw, dan kun je ook op het witte doek aan je trekken komen. Net in de bioscoop verschenen is The HateFul Eight van Quentin Tarantino. Fijne film, met ouderwets lekkere Tarantino dialogen en muziek van Ennio Morricone. Maar de setting doet ‘t ‘m voor mij: Hateful Eight is een western op wintersport. Gedurende de hele film raast een sneeuwstorm rond de outpost waar premiejagers, bendeleden en een sheriff-in-spé het verhaal uitspelen. Dikke dekens, berenvellen, een grote open haard, een kan hete zwarte koffie op een houtkachel, heerlijk.
Als je ervan houdt, kijk dan eind van de maand ook naar The Revenant van Alejandro Iñárritu (Birdman, Amores Perros). Leonardo DiCaprio speelt een frontiersman die tijdens een pelstocht in het woud wordt aangevallen door een grizzly-beer (een waan-zin-nige scene), voor dood wordt achtergelaten door een andere pelsjager die voor zijn ogen zijn zoon doodt en vervolgens twee uur lang moet overleven tijdens barre omstandigheden om wraak te kunnen nemen. Zo snijdt hij een paard open, haalt zijn ingewanden eruit en kruipt naakt in de buik in om weer warm te worden nadat hij in een rivier is beland. Dat werk. Bear Grylls, Ray Mears en Michael Palin, eat your heart out.