vanderzande.com

Icon

"A hunch is creativity trying to tell you something"

Nieuw seizoen, nieuwe series

The Affair

Ik heb de afgelopen weken genoten van Ray Donovan. Vooral de aflevering waarin zijn zoon jarig is. Een climax van veel ellende die te lang onderdrukt is geweest. De serie is beter geworden in het tweede seizoen. Ben benieuwd naar het derde. Deze zomer zag het slot voor True Blood, de serie die steeds buitenissiger werd. Het einde is goed getimed, nog een seizoen had te veel geweest. Maar wie was die dude aan tafel naast Sookie in de allerlaatste scene?! Nou ja, doet er niet meer toe. Ben nu Boardwalk Empire aan het kijken, dat eveneens op zijn eind loopt. Ondergewaardeerde serie. Homeland is ook weer begonnen. Knap hoe de schrijvers in seizoen 4 de spanning weten vast te houden zonder Brody. Vandaag gaat seizoen 5 van The Walking Dead van start. De comic is beter, maar ik zal zeker weer kijken.

Voordat ik het vergeet: Twin Peaks keert terug! In 2016 pas maar toch. De serie van David Lynch en Mark Frost telde maar twee seizoenen rond 1990, maar markeerde de start van de nieuwe Golden Age of Television. Och man, ik hield hele schema’s met alle personages bij en nog zie ik die kop van Bob voor me door de spijlen van Laura’s bed.

Terug naar het nu. Dit najaar gaan verscheidene nieuwe series van start. Gotham en The Flash heb ik nog niet gezien, maar trekken me ook niet zo. Constantine was een toffe comic en een fijne film, bij de serie heb ik m’n twijfels. Mocht je kicken op slimme series over Amerikaanse macht, ervan balen dat in november het slot van The Newsroom begint en vind je seizoen 3 van House of Cards nog te ver weg, dan zou ik Madam Secretary eens checken. Mijn aandacht werd vooral getrokken door een nieuwe dramaserie op Showtime: The Affair. Met hoofdrollen voor Dominic West (The Wire) en Ruth Wilson (Sherlock). Ik heb alleen de pilot pas gezien, maar ben meteen gegrepen. IJzersterk geschreven, fijn gefilmd en uiterst intrigerend. Laat die herfstregen maar komen.

Atelier de l’Armée #crtd104

Atelier de l'Armée

Mijn tiende gift is gearriveerd bij m’n Curated-abonnees. Een passage uit de begeleidende brief:

De muismat is al decennia het ondergeschoven (jaja) kind. Vrijwel overal waar ik kom zie ik vodjes naast toetsenborden liggen. Meestal van die goedkope neoprene matjes met een dikke koeklaag veegvuil erop. Dikwijls in vreselijke kleuren, volgeklad met reclame. Dat kan beter. En mooier.

Je kunt je op mij of een van de andere curatoren abonneren voor 30 euro per kwartaal. Schrijf je voor 2 november in en je ontvangt begin december mijn volgende zending.

Bigger, better, brighter

Bright Day

Hel ja. Bright Day groeit. Een dag vol vernieuwing voor nieuwsgierig Nederland. Voor de vierde editie op zaterdag 8 november verhuizen we in Amsterdam van Pakhuis de Zwijger naar de Westergasfabriek, is RTL Nieuws onze nieuwe mediapartner en mikken we met tweeduizend man op dubbele bezoekcijfers. Dat legt de lat aan alle kanten hoger. De eerste hoofdattractie die we bekend kunnen maken, onderschrijft meteen de nieuwe ambities: een demonstratiewedstrijd van de kersverse wereldkampioen robotvoetbal, Tech United van de TU Eindhoven. Tickets zijn slechts een tientje en kinderen tot en met 12 jaar mogen gratis mee!

La vie d’Adèle ****

Blue is the warmest color

Heb eindelijk La vie d’Adèle (ook bekend als ‘Blue is the warmest color’) gezien. Beste Europese film van vorig jaar. Een kruidvat aan emotie. Een coming of age film over de dromerige Adèle. Haar eerste grote liefde is een kunstacademiestudente met blauw haar genaamd Emma. De vonken vliegen van het scherm. Vertwijfeling over seksualiteit, verliefdheid, lust, gebroken hart, weemoed, wanhoop, alles komt voorbij en is door schrijver-regisseur Abdellatif Kechiche met veel gevoel gefilmd. De film is met drie uur een lange zit en de bedscenes zijn eh.. van Franse lengte, maar hij is het waard.

NB: Volg op Pinterest m’n complete kijklijst.

Under The Skin ****

Under The Skin

De Britse regisseur Jonathan Glazer is al bestempeld tot de erfgenaam van Stanley Kubrick. Zo ver wil ik (nog) niet gaan, maar ik zie de gelijkenis. Under The Skin heeft wel wat weg van 2001; beide scifi films met een abstracte verhaallijn en schitterende artdirection. Je moet er van houden, want Under The Skin neemt de kijker bepaald niet bij de hand. De film is meer art movie dan je van Kubrick gewend bent. Scarlett Johansson speelt een alien die om een of andere reden, energie waarschijnlijk, mannen naar haar ‘hol’ (een vrijstaand huis in een niet nader genoemde plaats ergens in Schotland vlakbij de kust) lokt waar ze, lekker gemaakt door sexuele avances door Johansson, verorberd worden in een zwarte gelei. Ja, dat bedoel ik. Dialoog is er amper en er is ook nog een zwijgzwame motorrijder die Johansson af en toe bijstaat. Waar het personage eerst nog systematisch mannen verslindt, krijgt haar nieuwsgierigheid naar mensen de overhand, waarbij ze zelf prooi wordt. Dat is waar je het mee moet doen als verhaallijn, maar boy, wat zijn de beelden geweldig. Je gaat niet onthouden waar de film over ging, maar de beelden (en de scene aan het strand) blijven je altijd bij. Under The Skin gaat 25 september in Nederland draaien, waarschijnlijk in filmhuizen. Als je wat meer recht-toe-recht-aan action scifi met Johansson wil, check dan Lucy die vandaag in première gaat.

NB: Volg op Pinterest m’n complete kijklijst.

Heropening Bright Store voor Vaderdag

Bright Store heropend

De heropening van de Bright Store brengt snellere bezorging, betere service en een aangevuld assortiment. Speciaal voor Vaderdag hebben we diverse speciale aanbiedingen. Bij een bestelling van 30 euro krijg je bovendien een oranje iPhone case (WK!) cadeau en bij 150 euro zelfs een Apple TV! Onder de nieuwe aanvullingen bevindt zich de lederen Leaf iPhone pouch van Atelier de l’Armée (afgebeeld) en nieuwe gear van Travelteq, iErnest, Mujjo en Nitmoi. Allemaal Dutch design.

Heck, wat een fijne tv-bewerking van de film

Fargo

True Detective was fenomenaal. Het tweede seizoen Vikings was weer lekker hakkuh. Het eerste deel van het slotseizoen van Mad Men – de laatste afleveringen zijn pas volgend jaar te zien, ze kunnen klaarblijkelijk geen afscheid nemen – liet nog eens zien waarom de serie zoveel prijzen heeft gewonnen. Momenteel is Game of Thrones lekker op dreef, ben ik Cosmos: A Spacetime Odyssey zeer gaan waarderen, is het tweede seizoen van de aandoenlijke comedyserie Derek met Ricky Gervais net begonnen op Netflix en heeft juni seizoen twee van Ray Donovan en het slot van True Blood in petto.

Dan Fargo, ook nu te volgen op Netflix. Ik was van te voren wat sceptisch, maar de serie is misschien wel de beste tv-verfilming van een film ooit geworden. De gebroeders Coen houden als producent een oogje in het zeil en het koude Minnesota is net als in de Oscars-winnende film uit 1996 een perfect decor voor het bizarre misdaadverhaal dat er naar verluidt plaatsvond. De vriendelijke achterlijkheid van de regio zet het grove geweld in zekere zin op het verkeerde been, wat gortdroge zwarte humor oplevert. De cast is ijzersterk, met hoofdrollen voor Martin Freeman als goedsul Lester Nygaard en Billy Bob Thornton als hitman Lorne Malvo.

Gisteravond heb ik genoten van de meest recente aflevering, getiteld Who Shaves the Barber. Eén scene in het bijzonder staat me bij, juist omdat je niks ziet. Malvo gaat met een machinegeweer een gebouw binnen waar het hoofdkwartier van de Fargo maffia huist. De camera blijft buiten en volgt Malvo naar boven, turend naar de geblindeerde ramen. Je hoort hoe hij één voor één de maffialeden neermaait op weg naar de eindbaas. Filmische televisie, heerlijk.