‘A Paris Hilton movie you won’t want to download’, schrijft een Amerikaanse recensent. Een betere samenvatting van deze film kan ik niet geven. The Hottie and the Nottie is zo tenenkrommend slecht, op alle fronten, dat zelfs de slowmoscenes van Paris Hilton in vol ornaat als sneeuw voor de zon wegsmelten. Mijn tip voor de Raspberry Award van 2008.
Op het moment dat hun vader dingen op de muur begint te schrijven met poep moeten broer en zus voor hem gaan zorgen, of , nou ja, in een verzorgingshuis stoppen. Een pijnlijke confrontatie die in The Savages van schrijver-regisseur Tamara Jenkins met geduld en oog voor detail wordt neergezet. De acteerkwaliteiten van Philip Seymour Hoffman en Laura Linney, wiens personages zeg maar ook lekker bezig zijn in het leven als in niet, dragen de film. Schoolvoorbeeld.
Mijn foto zal vast niet winnen, maar het is een van m’n persoonlijke favorieten. Het weer was niet denderend die dag in het Franse kathedraaldorpje Vezelay, maar ik vind de compositie mooi. Het is een ingetogen beeld. De blik van de scoutingmeisjes in de tuin achter de kathedraal bovenaan de heuvel is naar de verte, daar waar de toekomst gloort. Hoopvol. Je kunt hier stemmen.
Veel spektakel, een hoop dreadlocks en een paar prehistorische CGI beesten. Dat is het enige wat me bij is gebleven. Nou ja, dat en Camilla Belle wiens blauwe ogen bijna net zo mooi zijn als die van m’n vriendin ware het niet dat ze kleurlensen draagt. Verder wil 10,000 B.C. maar geen film worden en blijft, mmm, primitief. Historisch gezien trouwens is de film een nog erger zootje dan 300.
Man en vrouw zijn jong getrouwd, hij gaat dood, zij in tranen, maar man heeft vlak voor zijn dood brieven met opdrachten geschreven om haar te helpen afscheid te nemen. Perfecte vrouwenfilm om samen met je vriendin te kijken. Wij hielden het niet droog. (Bij Gerard Butler zit je trouwens toch een beetje te wachten totdat hij ‘tonight we dine in hell!’ schreeuwt.)
Skitterend eiland, dat Lanzarote. Niet te groot, heerlijke stranden, prachtig weer en nagenoeg geen hoogbouw. Dat laatste is te danken aan César Manrique, de veelzijdige kunstenaar slash architect die overal op het eiland voel- en zichtbaar is. Vrijwel elke toeristische attractie die de moeite waard is, is door hem ontworpen. Geroest staal, lavasteen en glas waren zijn materialen, de wind en de zon zijn inspiraties. Beter kun je Lanzarote niet samenvatten. Oh ja, vlieg vooral niet met KLM-partner Air Europa. Die hebben zowel onze heen- als terugreis danig verknald.
Op vakantie met TripIt. Niet dat ik verwacht - of hoop - bekenden tegen te komen maar toch. Zon, zee, vulkanen en een appartement in een grot geheel in de stijl van local hero César Manrique.
In de openingscene van Before the Devil Knows You’re Dead zien we Philip Seymour Hofmann een van m’n favoriete actrices, Marisa Tomei, van achteren nemen. Dat kan geen slechte film zijn. Sterker, de film is zo goed dat je je na afloop ziek voelt. Alles gaat namelijk mis en naar de klote. De wereld van de hoofdrolspelers (Ethan Hawke valt wat tegen, Albert Finney is sterk als altijd, evenals Seymour Hofmann en Tomei) stort compleet in elkaar. En je bent blij dat het niet jouw wereld is. Da’s knap. Je moet er alleen voor in de stemming zijn.
In de Ban van het Ding krijgt geen vervolg. De kijkcijfers waren niet hoog genoeg. Op de zaterdagavond Ned3 schommelde de cijfers tussen de 78 en 174.000. Op de drie woensdagen waarop het programma werd herhaald, haalden we echter de kwart miljoen. Met de kijkers op Uitzendinggemist.nl en Bright.tv erbij kwamen we in die weken op 300.000. IDBVHD had het vast consequent beter gedaan als doordeweeks programma. Het was te nieuw en anders om op de zaterdagavond tussen al het geweld van de grote shows een kans te krijgen. Helaas pindakaas. Van Bright uit kijken we nu naar alternatieven, waarover later meer.
Het stokje van IDBVHD is in zekere zin over gegaan in de handen van de KRO met De Toekomst Is Nu op de vrijdagavond op Ned2. Sven Kockelmann laat in sneltreinvaart ontwikkelingen de revu passeren en wordt daarin bijgestaan door trendwatcher Adjiedj Bakas. Een weinig origineel en goedkoop format met een oninspireerde presentator en niet overtuigende sidekick vanuit een zielloze studio. Nee, ik ben niet bepaald onder de indruk. En de kijkers gezien de cijfers ook niet. Hier spreekt afgunst zul je waarschijnlijk denken, maar ik vind het programma los van IDBVHD echt niet goed. Het onderwerp, vernuft en innovatie, verdient meer. De Toekomst Is Nu maakt er een slappe Powerpoint presentatie van. Jammer.
Godzilla meets Blair Witch Project meets 9/11 maar dan beter. Producer J.J. Abrams, maker ook van Lost, wilde een monsterfilm met een Amerikaans monster in plaats van een geimporteerd Japans reptiel. Het monster is wel oke maar speelt eigenlijk een bijrol. De hoofdrollen in Cloverfield zijn voor de succesvolle teasercampagne en de handheld cameravoering. Beide doen denken aan The Blair With Project maar zijn beter uitgevoerd. Met name de cameravoering, die wat zwaar valt als je je brak voelt trouwens, is knap gedaan én goed verwerkt in het plot. De film is op momenten echt spannend. M’n vriendin wist van niks en zat in een keer op het puntje van de bank toen de aanval op Manhattan begon. Dat belooft wat voor de elfde Star Trek film waar Abrams momenteel de laatste hand aan legt.
