vanderzande.com ť trips ť barcelona

donderdag 13 februari >> Het vliegtuig van EasyJet vertrok op tijd. Mooie oranje safety manual, die had ik nog niet. In de taxi naar de stad bel ik Anne, een oud-collega van ik een appartement heb gehuurd, dat we onderweg zijn. Zij heeft wijn meegenomen, wij kaas. We kletsen wat bij. Anne staat versteld dat Rosa 18 is. Rosa dat Anne 38 is.

We eten rond zes uur bij Santa Maria. Tapas. De rode wijn is zwaar en komt hard aan na een dag rennen en vliegen. Anne had ons aangeraden direct het Spaanse ritme op te pakken, maar terug in het appartement vallen we in slaap. Na een korte opleving rond middernacht slapen we verder. Het is in het appartement kouder dan buiten. Maar we zitten hartje stad.

vrijdag 14 februari >> Bij het ontbijt eet Roos geitenkaas en ik Kiri, een milde smeerkaas voor kinderen. Daar heb ik iets mee, met kindervoedsel. Net als met Kinder eieren, Roosvicee en Brinta. We lopen Barri Gothic in, langs de Middeleeuwen en de vele stencils op de muren. In het Picasso Museum hangen vooral left-overs van zijn privécollectie die na zijn dood aan het museum zijn geschonken.

Genoeg cultuur. Winkelen gaan we. Roos scoort een muts met een tweede opening aan de bovenkant. Een brede haarband zeg maar. Ik een regenboogriem. Welke kleur zit ook alweer boven? De shops uit Anne's shopping guide zijn nog dicht (siesta) of vallen tegen. En als ze eenmaal open zijn vallen ze ook tegen. Overal dezelfde kreukelblousjes en andere Energy rip-offs van vorig jaar. We trekken ons eigen plan en in een shop genaamd Mayday slagen we allebei. Roos geruite laarzen met gekke hakken, ik schoenen bekleed met haar. Ook gek.

Mijn Valentijnsdiner is zo'n verrassing dat we het restaurant niet kunnen vinden. De bediening in Ra kent nauwelijks Engels en het eten is niet bijzonder. Verder kekke tent hoor. Je eet in een steeg die overdag in gebruik is en 's avonds vol staat met tafels en stoelen. In een bar die ons werd aangeraden door de bediening in Ra hangt een groep Nederlandse jongens te lallen. Ze hebben er in ieder geval 43. We slapen die nacht weinig.

zaterdag 15 februari >> We worden vroeg wakker door een of andere debiel die iets in de krappe, hoge straatjes loopt te schreeuwen. Verstaan doen we hem niet. En schelden in het Spaans kan ik niet. Op de gang blaft een hond. Maar zo te horen is het wel droog vandaag.

De Engelstalige toer in Palau de la Musica Catalana hebben we net gemist. Die zijn om het uur. En bovendien voor de hele dag al volgeboekt. Aan de overkant van de straat koopt Roos dan maar een kaart van de prachtige koepel in de muziektempel. Op La Rambla scoor ik een paar buttons: Guerra No! De demonstratie is pas om vijf uur. We eten heerlijke tapaz in een kleine, gezellige bar. De bediening flirt met Roos. Maricon.

Op de demonstratie blijven we wat achter in de meute. We zien spandoeken, borden, anti-oorlog leuzen op gezichten geschilderd en buttons. Ik maak foto's. Van lachende gezichten. Van kinderen op de schouders van ouders. De sfeer is gelaten, gescandeerd wordt er niet. Iedereen lijkt om zich heen te kijken op zoek naar de brandhaard waar het echte protest plaats vindt.

Ook in Barcelona werd gedemonstreerd tegen een oorlog tegen Irak. [DivX vereist]

We lopen terug, relaxen wat in het appartement en pakken een taxi naar Anne om daar Idols te kijken. Ze heeft satelliet in haar woning. Ongeveer voor haar deur krijgen we een sms dat de kat kanker heeft en ze naar de eerste hulp moet.

Terug in La Ribera, ons deel van Ciutat Vella, eten we wat bij Little Italy. Roos heeft ravioli die smaakt naar pannekoeken met honing. Onthouden. Voldaan gaan we het appartement. We spelen kaart en drinken Creme Catalana. Pesten. We hebben het niet meer koud.

zondag 16 februari >> Roos slaapt nog als ik wakker word. Ik lees mijn laatste bundel van The Punisher uit. Als ik uit bed wil stappen ontwaakt Roos. Ze heeft ochtendhaar en een slaaproes in haar ogen. Onweerstaanbaar. Ik blijf nog maar even liggen.

In een rustig tempo ontbijten we, douchen en kleden ons aan. Op straat liggen geen plassen meer en de zon schijnt. Opeens is het vakantie. Zonnebrillen willen we maar de winkels zijn dicht. De dierentuin in Parc de la Ciutadella is open. We wandelen op ons gemak door het park naar de ingang, genietend van het weer.

In een kuil schuurt een aap zijn penis langs de betonnen vloer. Een wolfenpaar zoekt tevergeefs naar een plekje uit het zicht. De veren van de struisvogels zijn flets. De chimpansees zitten zielig bij elkaar in hun enige boom. En de leeuwen ogen dik. We krijgen medelijden met de dieren. De mensen kijken apies, letterlijk en figuurlijk, en tonen geen respect. Een Chileense familie gooit een stuk brood naar een grote gorilla. Hij vangt het en klapt een paar keer hol in zijn handen. De familie krijst het uit en gooit nog meer brood, wederom het voerverbod negerend. Aan de andere kant staat een grote groep mensen voor een kooi achter glas. Kinderen worden opgetild en vaders bonken op het raam. De beroemde albino gorilla trekt zich er niks van aan en ligt wat te ronken op de grond. Soms doet hij even zijn ogen open om ze snel weer te sluiten. Gelijk heeft ie.

We eten een late lunch bij Sandwich & Friends op Passeig del Born, bij ons om de hoek. De gerolde tosti's zijn geweldig. Terug in het appartement kijken we dvd en gaan bijtijds slapen, want morgen staat Park Güell op de agenda. Hopelijk schijnt de zon weer, die doet wonderen met deze stad.

maandag 17 februari >> Geen zon jammer genoeg. We huren fietsen en rijden door de wijken Exaimple en Gracia naar Park Güell. Lekkere fietsen trouwens. Güell dat op een heuvel ligt lijkt net de Efteling. Het plein bovenop de hal met pilaren geeft een prachtig uitzicht op de stad. Alleen is nu de lucht betrokken. Op de terugweg checken we nog wat winkels, waaronder make-up megastore Sephora. De winkel had een decor kunnen zijn van een Stanley Kubrick film. Vreemd genoeg mag ik er geen foto's maken. Roos scoort even later eindelijk haar prima donna zonnebril. Van Chanel. In La Ribera smeer ik Roos een Freitag tas aan. Nu nog eenzelfde trainingspak.

In het appartement kleden we ons om en pakken een taxi, die kosten geen drol hier. We hebben met Anne afgesproken in Aqua, een restaurant aan het strand. Heerlijke gamba's. Bij Anne thuis kijken we de tv-serie Six Feet Under op bed. We maken een tweede fles wijn soldaat en vragen Anne, zoals iedereen die bij haar op bezoek komt, hoe het is om hier echt te wonen en wat ze aan Amsterdam mist. We vragen haar ook naar de schreeuwende man die 's ochtends door de steegjes loopt. Blijkt een man te zijn die gas aan de deur verkoopt.

Roos en ik zakken af naar een cocktailbar in onze buurt. Een kleine bar waar de barman een tenue draagt en met veel zorg de shaker schudt. Roos drinkt pina colladas, ik White Russians. We voelen ons lekker. Een dronken meisje klampt ons aan. Haar vriendje lacht verontschuldigend. Ik geef hem een hand. Terugwaggelend naar het appartement doe ik de gasman na en schreeuw een paar keer "butano" door de steeg. Boven draaien we muziek en maken de Creme Catalana op.

dinsdag 18 februari >> We worden tussendemiddag wakker. Au. Houten kop. Roos is een stuk fitter maar even lui. We blijven in bed meuren en kijken drie afleveringen van de Band of Brothers op m'n Powerbook. Easy compagnie is in Bastogne waar het vriest en we trekken het dekbed tot aan onze kin.

Om zes uur gaan we toch maar even een frisse neus halen. Roos wil nog een ring voor me kopen. Die vinden we uiteindelijk. Ik draag 'm aan mijn linkerhand, de hand waar ik alleen ringen draag van m'n lief. Roos krijgt er een van mij, een prachtige ring met bruinrood graniet. Roos glundert als we daarna over straat lopen.

's Avonds kijken we de laatste afleveringen van Band of Brothers. Beetje een lui dagje geworden maar hey, we zijn op vakantie.

woensdag 19 februari >> Het regent. Hard. Tijd om naar te huis te gaan. Ik kom nog wel een keer. Als de zon schijnt.

© maart 2003 home



donderdag 13 februari >> Het vliegtuig van EasyJet vertrok op tijd. Mooie oranje safety manual, die had ik nog niet. In de taxi naar de stad bel ik Anne, een oud-collega van ik een appartement heb gehuurd, dat we onderweg zijn. Zij heeft wijn meegenomen, wij kaas. We kletsen wat bij. Anne staat versteld dat Rosa 18 is. Rosa dat Anne 38 is. We eten rond zes uur bij Santa Maria. Tapas. De rode wijn is zwaar en komt hard aan na een dag rennen en vliegen. Anne had ons aangeraden direct het Spaanse ritme op te pakken, maar terug in het appartement vallen we in slaap. Na een korte opleving rond middernacht slapen we verder. Het is in het appartement kouder dan buiten. Maar we zitten hartje stad.



vrijdag 14 februari >> Bij het ontbijt eet Roos geitenkaas en ik Kiri, een milde smeerkaas voor kinderen. Daar heb ik iets mee, met kindervoedsel. Net als met Kinder eieren, Roosvicee en Brinta. We lopen Barri Gothic in, langs de Middeleeuwen en de vele stencils op de muren. In het Picasso Museum hangen vooral left-overs van zijn privécollectie die na zijn dood aan het museum zijn geschonken. Genoeg cultuur. Winkelen gaan we. Roos scoort een muts met een tweede opening aan de bovenkant. Een brede haarband zeg maar. Ik een regenboogriem. Welke kleur zit ook alweer boven? De shops uit Anne's shopping guide zijn nog dicht (siesta) of vallen tegen. En als ze eenmaal open zijn vallen ze ook tegen. Overal dezelfde kreukelblousjes en andere Energy rip-offs van vorig jaar. We trekken ons eigen plan en in een shop genaamd Mayday slagen we allebei. Roos geruite laarzen met gekke hakken, ik schoenen bekleed met haar. Ook gek. Mijn Valentijnsdiner is zo'n verrassing dat we het restaurant niet kunnen vinden. De bediening in Ra kent nauwelijks Engels en het eten is niet bijzonder. Verder kekke tent hoor. Je eet in een steeg die overdag in gebruik is en 's avonds vol staat met tafels en stoelen. In een bar die ons werd aangeraden door de bediening in Ra hangt een groep Nederlandse jongens te lallen. Ze hebben er in ieder geval 43. We slapen die nacht weinig.

zaterdag 15 februari >> We worden vroeg wakker door een of andere debiel die iets in de krappe, hoge straatjes loopt te schreeuwen. Verstaan doen we hem niet. En schelden in het Spaans kan ik niet. Op de gang blaft een hond. Maar zo te horen is het wel droog vandaag. De Engelstalige toer in Palau de la Musica Catalana hebben we net gemist. Die zijn om het uur. En bovendien voor de hele dag al volgeboekt. Aan de overkant van de straat koopt Roos dan maar een kaart van de prachtige koepel in de muziektempel. Op La Rambla scoor ik een paar buttons: Guerra No! De demonstratie is pas om vijf uur. We eten heerlijke tapaz in een kleine, gezellige bar. De bediening flirt met Roos. Maricon. Op de demonstratie blijven we wat achter in de meute. We zien spandoeken, borden, anti-oorlog leuzen op gezichten geschilderd en buttons. Ik maak foto's. Van lachende gezichten. Van kinderen op de schouders van ouders. De sfeer is gelaten, gescandeerd wordt er niet. Iedereen lijkt om zich heen te kijken op zoek naar de brandhaard waar het echte protest plaats vindt.		Ook in Barcelona werd gedemonstreerd tegen een oorlog tegen Irak. [DivX vereist]

We lopen terug, relaxen wat in het appartement en pakken een taxi naar Anne om daar Idols te kijken. Ze heeft satelliet in haar woning. Ongeveer voor haar deur krijgen we een sms dat de kat kanker heeft en ze naar de eerste hulp moet. Terug in La Ribera, ons deel van Ciutat Vella, eten we wat bij Little Italy. Roos heeft ravioli die smaakt naar pannekoeken met honing. Onthouden. Voldaan gaan we het appartement. We spelen kaart en drinken Creme Catalana. Pesten. We hebben het niet meer koud.



zondag 16 februari >> Roos slaapt nog als ik wakker word. Ik lees mijn laatste bundel van The Punisher uit. Als ik uit bed wil stappen ontwaakt Roos. Ze heeft ochtendhaar en een slaaproes in haar ogen. Onweerstaanbaar. Ik blijf nog maar even liggen. In een rustig tempo ontbijten we, douchen en kleden ons aan. Op straat liggen geen plassen meer en de zon schijnt. Opeens is het vakantie. Zonnebrillen willen we maar de winkels zijn dicht. De dierentuin in Parc de la Ciutadella is open. We wandelen op ons gemak door het park naar de ingang, genietend van het weer. In een kuil schuurt een aap zijn penis langs de betonnen vloer. Een wolfenpaar zoekt tevergeefs naar een plekje uit het zicht. De veren van de struisvogels zijn flets. De chimpansees zitten zielig bij elkaar in hun enige boom. En de leeuwen ogen dik. We krijgen medelijden met de dieren. De mensen kijken apies, letterlijk en figuurlijk, en tonen geen respect. Een Chileense familie gooit een stuk brood naar een grote gorilla. Hij vangt het en klapt een paar keer hol in zijn handen. De familie krijst het uit en gooit nog meer brood, wederom het voerverbod negerend. Aan de andere kant staat een grote groep mensen voor een kooi achter glas. Kinderen worden opgetild en vaders bonken op het raam. De beroemde albino gorilla trekt zich er niks van aan en ligt wat te ronken op de grond. Soms doet hij even zijn ogen open om ze snel weer te sluiten. Gelijk heeft ie. We eten een late lunch bij Sandwich & Friends op Passeig del Born, bij ons om de hoek. De gerolde tosti's zijn geweldig. Terug in het appartement kijken we dvd en gaan bijtijds slapen, want morgen staat Park Güell op de agenda. Hopelijk schijnt de zon weer, die doet wonderen met deze stad.



maandag 17 februari >> Geen zon jammer genoeg. We huren fietsen en rijden door de wijken Exaimple en Gracia naar Park Güell. Lekkere fietsen trouwens. Güell dat op een heuvel ligt lijkt net de Efteling. Het plein bovenop de hal met pilaren geeft een prachtig uitzicht op de stad. Alleen is nu de lucht betrokken. Op de terugweg checken we nog wat winkels, waaronder make-up megastore Sephora. De winkel had een decor kunnen zijn van een Stanley Kubrick film. Vreemd genoeg mag ik er geen foto's maken. Roos scoort even later eindelijk haar prima donna zonnebril. Van Chanel. In La Ribera smeer ik Roos een Freitag tas aan. Nu nog eenzelfde trainingspak. In het appartement kleden we ons om en pakken een taxi, die kosten geen drol hier. We hebben met Anne afgesproken in Aqua, een restaurant aan het strand. Heerlijke gamba's. Bij Anne thuis kijken we de tv-serie Six Feet Under op bed. We maken een tweede fles wijn soldaat en vragen Anne, zoals iedereen die bij haar op bezoek komt, hoe het is om hier echt te wonen en wat ze aan Amsterdam mist. We vragen haar ook naar de schreeuwende man die 's ochtends door de steegjes loopt. Blijkt een man te zijn die gas aan de deur verkoopt. Roos en ik zakken af naar een cocktailbar in onze buurt. Een kleine bar waar de barman een tenue draagt en met veel zorg de shaker schudt. Roos drinkt pina colladas, ik White Russians. We voelen ons lekker. Een dronken meisje klampt ons aan. Haar vriendje lacht verontschuldigend. Ik geef hem een hand. Terugwaggelend naar het appartement doe ik de gasman na en schreeuw een paar keer "butano" door de steeg. Boven draaien we muziek en maken de Creme Catalana op.



dinsdag 18 februari >> We worden tussendemiddag wakker. Au. Houten kop. Roos is een stuk fitter maar even lui. We blijven in bed meuren en kijken drie afleveringen van de Band of Brothers op m'n Powerbook. Easy compagnie is in Bastogne waar het vriest en we trekken het dekbed tot aan onze kin. Om zes uur gaan we toch maar even een frisse neus halen. Roos wil nog een ring voor me kopen. Die vinden we uiteindelijk. Ik draag 'm aan mijn linkerhand, de hand waar ik alleen ringen draag van m'n lief. Roos krijgt er een van mij, een prachtige ring met bruinrood graniet. Roos glundert als we daarna over straat lopen. 's Avonds kijken we de laatste afleveringen van Band of Brothers. Beetje een lui dagje geworden maar hey, we zijn op vakantie.

woensdag 19 februari >> Het regent. Hard. Tijd om naar te huis te gaan. Ik kom nog wel een keer. Als de zon schijnt.

© maart 2003 home