Een post op Still Stile herinnerde me aan The Hunter, waarin Willem Dafoe wordt ingehuurd als trapper door een biotechbedrijf om jacht te maken op de laatste Tasmaanse tijger, ook wel bekend als de buidelwolf. Volgens de officiële lezing is de Tasmaanse tijger sinds 1936 uitgestorven. Er zijn echter daarna nog wel eens waarnemingen geweest, een gegeven dat de film gebruikt als aanleiding. De kronkel dat de buidelwolf een speciaal soort gif bezit, waar dat biotechbedrijf zo verbeten in is geïnteresseerd, is minder geloofwaardig. Ik heb sowieso het vermoeden dat het boek beter is. Maar het zij debuterend regisseur Daniel Nettheim vergeven, want de opnames in Tasmanië zijn adembenemend en Dafoe doet goed zijn werk. Waxed cotton, merinowol, backpacks, Buck knifes, je krijgt geheid zin om te gaan trekken.
Ook gezien:
De Heineken Ontvoering ***
Sherlock Holmes: A Game of Shadows **
New Kids Nitro ***
Intouchables ****
Rampart **
Man on a Ledge **
Ik heb ‘m een half jaar moeten missen, maar hij is gerepareerd en weer thuis. De Pong Clock is een ontwerp van Sander Mulder, uitgebracht in 2005 in een gelimiteerde oplage van 200 stuks, die in één dag was uitverkocht. Eind december hield het scherm er mee op. Ik mailde Mulder die toezegde ernaar te kijken. Aanvankelijk leek de adapter de oorzaak, later bleek ook het scherm defect. Dat moest opnieuw gemaakt worden in Taiwan. Het is allemaal gelukt, de klok hangt weer aan de muur. Hulde voor Mulder die m’n klok niet zomaar afschreef en zijn creatie een tweede leven heeft gegeven. Zijn nieuwe Pythagoras stoel mag er ook zijn.
Vanaf vandaag ligt Bright 45 in de winkel, gewijd aan ‘bad boys’ als Kim Dotcom, Anonymous, Pirate Bay, Facebook, Floris Kaayk en Ridley Scott. Een heerlijk stout nummer. Je kunt het ook online bestellen. De Bright iOS app heeft trouwens afgelopen weekend een update gekregen. De wekelijkse wallpaperrubriek Eye Candy is voortaan ook op de iPhone te bewonderen. Aardig weetje: de iOS app is bij Bright goed voor 60 procent van het online bereik, ruim 2 miljoen pageviews per maand inmiddels.
Buiten wil de lente nog niet echt vlotten, in de bioscoop gaat het zomerseizoen morgen van start met The Avengers, de voorlopige climax van Marvels masterplan rond de gelijknamige superheldpersonages uit zijn comics. De belangrijkste vergelders zijn afgelopen jaren geintroduceerd via eigen films: Iron Man, Thor, Captain America en The Incredible Hulk. Iron Man was veruit de bestontvangen en kreeg zelfs een vervolg. (Deel drie is trouwens in de maak en ook Thor krijgt een eigen vervolg.) In elk van de films zat een vooruitwijzing verstopt, dikwijls na de aftiteling, naar The Avengers waarin de superhelden bij elkaar komen. Ik heb ze allemaal gezien en één ding is duidelijk: de vergelders zijn beter als team. The Avengers is meer dan de som der helden. Lees verder bij Bright.nl.
Ik begin geloof ik een fan te worden van die zogeheten scandi-thrillers. Na de Zweedse Millennium trilogie en de Deense serie The Killing draait nu Headhunters in de bioscoop naar de bestseller Hodejegerne van de Noorse misdaadschrijver Jo Nesbø. Het is lastig de vinger te leggen op de reden waarom ook deze film zo boeit. Cinematografisch gezien kan Headhunters zich prima meten met de betere Amerikaanse films. Er zitten ijzersterke scènes in, zoals die bij het buitentoilet, en prachtige shots, zoals het scheren van zijn hoofd na het ongeluk. Kom je toch uit bij het verhaal, dat ondanks een paar zwakke plekken leep in elkaar zit. (Ik ben trouwens verzot op scènes waarin achteraf wordt getoond hoe een list tot stand is gekomen.) Deze Scandinavische producties zijn geen zwaarmoedige verhalen maar vlotte thrillers die je weten te verrassen. Soms tegen het decor van grotere thema’s zoals bij Larsson, dan weer om klassieke persoonlijke motieven, zoals hier het Napoleon complex. Aanrader dus.
Het tweede seizoen van The Walking Dead eindigde sterk en smaakt naar meer. Het eerste van Alcatraz minder. Luck zette hoog in maar bleek weinig uitnodigend; de serie is bovendien gestaakt omdat er te veel paarden sneuvelden. Niet getreurd want na een hiaat van anderhalf jaar is Mad Men begonnen aan zijn vijfde seizoen. Ik heb ze gemist. Ook +1 voor Game of Thrones dat Carice van Houten aan de cast heeft toegevoegd. Dat wordt smullen. Het tweede seizoen ging op 1 april in de VS van start, een dag later gevolgd in Nederland op HBO bij Ziggo. Afgelopen weekend was ook Touch van Tim ‘Heroes’ Kring met Kiefer Sutherland weer op de buis. De pilot was aardig, vervolg nog niet gezien. Prima line-up voor de lente!
Gisteren eindelijk Shame gezien van Steve McQueen over seksverslaafde Brandon Sullivan, ijzersterk vertolkt door Michael Fassbender, de Ryan Gosling van 2012. Brandon woont en werkt in New York en heeft zijn leven kunnen inrichten rondom zijn verslaving. Op zijn werk staat zijn computer vol met porno en trekt hij zich af op de wc. ‘s Avonds thuis kijkt hij porno op zijn laptop. In het uitgaansleven grijpt hij elke onenightstand aan die voorbijkomt en wanneer dat niet gebeurt bestelt hij prostituees. Ook onderweg in de metro kleedt hij vrouwen uit met zijn ogen en loopt hij zijn lul achterna. Als de nood te hoog wordt, duikt hij onkieskeurig een homobar in. Wanneer hij met een collega een echte date heeft, klapt hij seksueel dicht. Hij kan de intimiteit niet aan. Tot overmaat van ramp komt zijn emotioneel even labiele zus Sissy (Carey Mulligan) een paar dagen bij hem crashen. De boodschap is duidelijk: deze verslaving is ziekelijk, deze man lijdt. Indrukwekkende film. Ik snap alleen de titel niet, want schaamte heb ik – gelukkig – niet gezien.
Recente reacties