Gone Baby Gone verraste me. Het vermiste kinderen thema is knap verwerkt tot thriller in plaats van een melodrama. Telkens wanneer je jezelf opmaakt voor het einde komt er een toegift. De film is een sterk regiedebuut van Ben Affleck en broer Casey, die de hoofdrol speelt, is in één klap volwassen. De enige Oscar-nominatie is voor beste vrouwelijke bijrol voor Amy Ryan. Ik had er eerder een gegeven voor beste screenplay.
Film van het jaar. Met twee vingers in z’n neus. Ik was al een fan van de gebroeders Coen. Fargo is legendarisch. The Big Lebowski ook. Miller’s Crossing. Barton Fink. Er waren ook mindere films, zoals O Brother, Where Art Thou? en The Ladykillers. Maar mijn god, No Country for Old Men pakt je bij je ballen en laat niet meer los. Zo goed verteld, zo goed gefilmd. Javier Bardem speelt als killer Anton Chigurh de rol van zijn leven. Bruut wapen ook, zo’n stun gun. Naast Bardem staan nog twee mannen centraal: Tommy Lee Jones als sheriff en Josh Brolin als poor sucker die een keer mazzel heeft en een tas met geld vindt. Wij zijn waarschijnlijk Brolin: geen slecht mens maar ook niet per se goed. De film is dat zonder twijfel wel, een instant-klassieker. Als ik zou wedden, dan zette ik m’n geld op Beste Film voor No Country for Old Men.
Lege straten in New York. De natuur woekert zich door het asfalt heen. Veel wideshots. Dat beeld doet het lang goed in I Am Legend. We zien Will Smith jagen op herten vanuit zijn auto, elke dag een dvd halen in de verlaten videotheek en zijn hond wassen in zijn appartement dat hij helemaal heeft beveiligd. Waartegen? Tegen gemuteerde mensen. Een virus, gebracht als geneesmiddel tegen kanker, moordt 95 procent van de wereldbevolking uit. Een miniscuul deel, waaronder Smith, bleek immuum, maar het gros van die 5 procent is een soort zombie geworden die geen uv-licht kan verdragen. Dat geeft spanning, ook al zijn de zombies weinig geloofwaardig. Smith doet zijn best maar het valt niet mee om een van de laatste mensen op aarde te zijn. Ik durf te wedden dat het einde een knieval was voor het grote publiek. Het wijkt in elk geval af van het boek. Het is tenslotte kerst en mensen willen een hoopgevend einde.
‘This is the Zodiac speaking.’ David Fincher laat zien dat Panic Room slechts een kleine misstap was na The Game, Se7en en Fight Club en komt ijzersterk terug met Zodiac over de gelijknamige seriemoordenaar die eind jaren zestig San Francisco in zijn greep hield. Prachtig gefilmd zoals Fincher dat kan. Sterke cast ook. En het verhaal is om te smullen. Zodiac is nooit gepakt al zijn er sterke aanwijzingen richting de hoofdverdachte. Maar het is de jarenlange zoektocht van de rechercheur en vervolgens de cartoonist van de betrokken San Francisco Chronicle die je als kijker volgt. Je wordt er in meegezogen. 165 minuten lang. Neem dus de tijd voor deze film, hij is het waard.
Ik heb iets met het getal 13. Ik wil niet zover gaan te zeggen dat het m’n geluksgetal is, maar als ik het tegenkom dan beschouw ik het als een goed teken. Ik ben niet bijgelovig, maar ik ga wel zover dat ik het getal niet mag opzoeken of kiezen, bij roulette bijvoorbeeld. Het zoekt mij op. Althans, dat denk je dan. Want als je op een bepaald getal gaat letten, dan is het overal. We zijn namelijk omringd door getallen. Het is een beetje als met auto’s. Heb je zelf een bepaalde auto, dan lijkt het plots alsof de weg ermee geplaveid is. Het is slechts selectieve waarneming. In The Number 23 heeft Jim Carey iets met het getal 23. Nou ja, nogal veel. De film houdt het midden tussen Se7en en LA Confidential. Niet van dat niveau, maar dan heb je een idee van de sfeer. Carey in een niet-komische rol, die bevalt me wel. Dat deed ie al in Eternal Sunshine of the Spotless Mind en nu speelt hij weer zo’n type. Laat dat haar maar lang.
