vanderzande.com

Charlie Wilson’s War is gebaseerd op ware feiten. Welke precies weet je niet maar dat maakt ook niet uit, het verhaal van een Amerikaanse senator die in zijn eentje de strijd van de Afghanen tegen de Russen steunt met wapenleveringen, is geloofwaardig. De rokkenjagende senator, gespeeld door Tom Hanks, goochelt met miljarden en komt ermee weg. Sterker, je steunt ‘m als kijker. Het overheidsapparaat, in Nixon door Anthony Hopkins ‘het beest’ genoemd, kan ook iets goed opleveren als je de regels van het systeem kent en in de juiste commissies zit. Dat geeft op een vreemde manier een opbeurend gevoel. Philip Seymour Hoffman speelt de CIA-agent die met Hanks onder een hoedje speelt (net als Julia Roberts als Joanne Hering). Hij kreeg er een Oscar-nominatie voor. Terecht, Hoffman is uitgegroeid tot een van de beste acteurs van zijn generatie.

Genomineerd voor vier Oscars en dat is er geen een te veel. Wat een wonderlijk heerlijke film dit. De 16-jarige Juno, gespeeld door 20-jarige ‘natural’ Ellen Page, wordt onverwachts zwanger. En dan niks geen melodramatisch, moralistisch gedoe over tienerzwangerschappen, nee, ze houdt het kind en geeft het weg aan adoptieouders. De personages winnen het op het einde dik van het thema en dat is knap. De rest moet je vooral zelf gaan kijken.

Toch knap dat Dreamworks er telkens maar niet in slaagt het niveau van Pixar te halen. Shrek was leuk. (Deel één dan, niet om er een hele serie van te maken.) Bee Movie klonk op papier goed. Jerry Seinfeld, ik moet lachen om die man. Je ziet ‘m ook nog in beeld in de eerste twee trailers. In de film hoor je uiteraard alleen zijn stem. En die kan de film niet redden. Een rechtzaak van een bij tegen de mensen vanwege honing, ik bedoel, leuk doorgevoerd hoor de analogie en zo, maar je kunt te ver gaan.

Ik heb Will Ferrell nooit zo heel grappig gevonden geloof ik, maar eerlijk is eerlijk: ik kwam een paar keer niet meer bij tijdens Blades of Glory (trailer). Ferrell vormt vooral een goed duo met Jon Heder, die zich in mijn boekje onvergetelijk maakte in Napoleon Dynamite. Het gegeven van een mannelijk kunstschaatsduo zet de deur open naar veel voor de hand liggende grappen. Die zitten er ook allemaal in, maar ze zijn uitstekend uitgevoerd en werken daardoor als een tierelier.

Incroyable, wat een heerlijke film. De portfolio van Pixar wordt alsmaar sterker, al is Ratatouille vooral de verdienste van schrijver-regisseur Brad ‘The Incredibles’ Bird. Grappig, ontroerend en je krijgt trek tijdens het kijken. Een schoolvoorbeeld voor storytelling.

De première van The Simpsons Movie was een bijna folkloristisch fenomeen in de VS met Homer donuts bij de 7-Eleven aan toe. Amerikanen houden van ze, net als voorheen de Flintstones, met dit verschil dat de Simpsons meer kritiek in de comedy weten te stoppen. Wij hebben Fokke en Sukke al zal daar lastiger een film van zijn te maken. De film overstijgt een reguliere episode nauwelijks, maar je merkt ook niet dat de film veel langer is. Dat is een compliment ja. Of het voldoende is om naar de bioscoop te gaan, dat vragen de personages zich in het begin van de film ook af: ‘I can’t believe we’re paying to watch something we could see on TV for free! If you ask me, everyone in this theater is a big sucker!’