vanderzande.com

Ik ben een beetje in de war van deze film. Into the Wild is een prachtige, lange film van regisseur Sean Penn, met veel oog voor de reis naar de wilde natuur en naar een vrije geest. Het verhaal, naar het gelijknamige boek van Jon Krakauer is nog waargebeurd ook. De jonge hoofdrolspeler, gespeeld door Emile Hirsch, vecht de demonen (lees: zijn ouders) van zich af door al zijn schepen achter zich te verbanden, maar blijft net te lang hangen in zijn jongensdroom om zijn noodlot te ontlopen. Dat maakt me ergens een soort kwaad geloof ik. Eenzelfde gevoel kreeg ik bij de film Grizzly Man. Zo’n man die denkt dat hij de beschermheilige is van wilde beren en in de wilde natuur gaat leven. En uiteindelijk wordt opgegeten door een beer. Ik bedoel, ik hou van de natuur. Zeker van het type bergen-beken-naaldbomen zoals in Into the Wild. Maar je moet toch verdomme weten wanneer genoeg genoeg is? Knap gemaakt dus als een film dat met je doet.

Charlie Wilson’s War is gebaseerd op ware feiten. Welke precies weet je niet maar dat maakt ook niet uit, het verhaal van een Amerikaanse senator die in zijn eentje de strijd van de Afghanen tegen de Russen steunt met wapenleveringen, is geloofwaardig. De rokkenjagende senator, gespeeld door Tom Hanks, goochelt met miljarden en komt ermee weg. Sterker, je steunt ‘m als kijker. Het overheidsapparaat, in Nixon door Anthony Hopkins ‘het beest’ genoemd, kan ook iets goed opleveren als je de regels van het systeem kent en in de juiste commissies zit. Dat geeft op een vreemde manier een opbeurend gevoel. Philip Seymour Hoffman speelt de CIA-agent die met Hanks onder een hoedje speelt (net als Julia Roberts als Joanne Hering). Hij kreeg er een Oscar-nominatie voor. Terecht, Hoffman is uitgegroeid tot een van de beste acteurs van zijn generatie.

Iedereen (met een Mac met Leopard) kan nu elke iPhone kraken. Dankzij het programmaatje iJailbreak van een 13-jarige dat de klus in 3,5 minuut klaart. Ik heb dus nu ook 1.1.3 draaien, de eerste iPhone update sinds 1.0.2 die de moeite waard is. Hier trouwens een howto hoe je Webclip iconen maakt voor iPhones.

Foto door Yke.

Nieuwe versie van WordPress geïnstalleerd. Nooit een goed idee om daar ’s avonds half 12 aan te beginnen. Verkleumd kroop ik nog net voor het licht worden in bed vannacht. Maar goed, alles staat weer strak. Paar nieuwe plugins toegevoegd, waaronder Sociable. De nieuwe versie van WordPress ondersteund tags dus ik ben nu alle posts aan het nalopen. Gelukkig post ik niet zo heel vaak…

De foto in de header is van Peter Bongers, die maakt knappe platen.

Gone Baby Gone verraste me. Het vermiste kinderen thema is knap verwerkt tot thriller in plaats van een melodrama. Telkens wanneer je jezelf opmaakt voor het einde komt er een toegift. De film is een sterk regiedebuut van Ben Affleck en broer Casey, die de hoofdrol speelt, is in één klap volwassen. De enige Oscar-nominatie is voor beste vrouwelijke bijrol voor Amy Ryan. Ik had er eerder een gegeven voor beste screenplay.

Wat een verhaal. Peter R. de Vries pakt er goed mee uit. Ik zie er vooral een film in met als centraal figuur de vader van Joran van der Sloot. Niet Joran zelf, dat is een flat character. Zijn vader is rechter op Aruba. Die zal uiteengescheurd worden door zijn beroepsethiek enerzijds en zijn vaderinstinct anderzijds. Titelsuggestie: Recht door Zee.

Atonement is knap gemaakt maar duidelijk niet mijn soort film. Engelse landhuizen, lange stiltes, na The Remains of the Day uit 1993 was ik eigenlijk wel klaar met dit genre. Atonement lijkt mij gewoon Pride & Prejudice II. Ik geloof Keira Knightley ook niet als actrice. Bend it like Beckham was nog cute maar sinds de Pirate of the Caribean films zie ik alleen maar een bonestaak lopen met een veel te vierkante bakkes. (Haar rug is trouwens heel fotogeniek.) NCRV-kijkers vinden Atonement vast prachtig.

Ik kreeg vandaag het ’stokje’, een soort kettingbrief uit weblogland om posts en vooral links naar elkaar te genereren, van Frank Meeuwsen. Dit stokje heeft echter wel wat. De vraag is wie je heeft geinspireerd om te gaan bloggen. Mijn e-Wave, mid jaren negentig de eerste nieuwsbrief in Nederland over internet, was zo’n inspiratiebron voor Frank. Graag gedaan, altijd leuk om te horen. Maar wat zijn dan de mijne?

Lastige vraag want er was nog niet zoveel in die tijd. Toen ik 1994 met de e-Wave begon had je de Netsurfer Digest, een soort weblog in nieuwsbriefvorm. Een jaar later kwam The Fridge, een grappig geschreven ‘linkdump’ door Joost van der Hoeven, en startte Francisco van Jole de onvolprezen Daily Planet. Niet zozeer inspirerend alswel handig voor m’n nieuwsgaring was Newslinx, een rss-feed avant la lettre anno ‘96. De eerste ‘echte’ weblog die ik frequent bezocht, was Camworld van Cameron Barrett. Iets later doken de eerste blogs in Nederland op: Tonie.net van Tonie van Ringelestijn en Alt1069 onder leiding van Jeroen Bosch. En ook de rest is geschiedenis.

Wie inspireerde mij om te bloggen? Klinkt flauw, maar dat was het medium internet zelf. Er ging een wereld voor me open. En ik ben nooit meer weggegaan. Ik doe er daarom denk ik beter aan het stokje hier te begraven.

Genomineerd voor vier Oscars en dat is er geen een te veel. Wat een wonderlijk heerlijke film dit. De 16-jarige Juno, gespeeld door 20-jarige ‘natural’ Ellen Page, wordt onverwachts zwanger. En dan niks geen melodramatisch, moralistisch gedoe over tienerzwangerschappen, nee, ze houdt het kind en geeft het weg aan adoptieouders. De personages winnen het op het einde dik van het thema en dat is knap. De rest moet je vooral zelf gaan kijken.

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford duurt wat lang maar je krijgt er veel voor terug. Roger Ebert schrijft: ‘It was photographed in the wide open spaces of western Canada, where the land is so empty, it creates a vacuum demanding men to become legends.’ Jesse James, gespeeld door Brad Pitt, is zo’n legende. Na het kijken wilde ik meer weten over deze outlaw. De film blijkt zeer waarheidsgetrouw. De sleutelscene van de film, wanneer James in het schilderij de refectie ziet van wat er achter hem gebeurt, is ijzersterk. En Casey Afflecks nomatie voor beste mannelijke bijrol is verdiend.