vanderzande.com

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford duurt wat lang maar je krijgt er veel voor terug. Roger Ebert schrijft: ‘It was photographed in the wide open spaces of western Canada, where the land is so empty, it creates a vacuum demanding men to become legends.’ Jesse James, gespeeld door Brad Pitt, is zo’n legende. Na het kijken wilde ik meer weten over deze outlaw. De film blijkt zeer waarheidsgetrouw. De sleutelscene van de film, wanneer James in het schilderij de refectie ziet van wat er achter hem gebeurt, is ijzersterk. En Casey Afflecks nomatie voor beste mannelijke bijrol is verdiend.

Film van het jaar. Met twee vingers in z’n neus. Ik was al een fan van de gebroeders Coen. Fargo is legendarisch. The Big Lebowski ook. Miller’s Crossing. Barton Fink. Er waren ook mindere films, zoals O Brother, Where Art Thou? en The Ladykillers. Maar mijn god, No Country for Old Men pakt je bij je ballen en laat niet meer los. Zo goed verteld, zo goed gefilmd. Javier Bardem speelt als killer Anton Chigurh de rol van zijn leven. Bruut wapen ook, zo’n stun gun. Naast Bardem staan nog twee mannen centraal: Tommy Lee Jones als sheriff en Josh Brolin als poor sucker die een keer mazzel heeft en een tas met geld vindt. Wij zijn waarschijnlijk Brolin: geen slecht mens maar ook niet per se goed. De film is dat zonder twijfel wel, een instant-klassieker. Als ik zou wedden, dan zette ik m’n geld op Beste Film voor No Country for Old Men.

Boogie Nights. Magnolia. Punch-Drunk Love. Paul Thomas Anderson kan films maken. There Will Be Blood is ijzersterk maar ook ijzingwekkend. Dat komt vooral door het personage en het acteren van Daniel Day-Lewis die de hoofdrol speelt. Die stem! Ik kan er uren naar luisteren. Voor de stem die hij inzet mag hij voor mij de Oscar voor beste acteur al winnen. Anderson zal misgrijpen vermoed ik. Daarvoor is de film niet compleet genoeg.

Opnieuw een film van Cronenberg en Mortensen. Eastern Promises is beter dan A History of Violence. Sterker en met meer focus. De film draait eigenlijk maar om één idee: dat je aan iemands tatoeages kunt aflezen wat zijn positie is binnen de Russische mafia. Ik durf te wedden dat Cronenberg dat ergens een keer las. In een boek of tijdschrift. Of een verhaal over hoorde vertellen. En dat hij dacht: hier ga ik een film over maken. Het is een goede geworden.

De documentaire The King of Kong: A Fistful of Quarters is opgebouwd als de eerste Rocky film. De underdog hier is Steve Wiebe, een zachtpratende family man die is ontslagen en voordat hij weer aan het werk gaat als leraar op een basisschool ontdekt dat hij een talent heeft voor het klassieke arcadespel Donkey Kong. De arrogante kampioen is Billy Mitchell, wereldrecordhouder in diverse arcadegames, waaronder Donkey Kong. Wiebe vestigt een nieuw record maar die wordt niet erkend. Een strijd tussen beide volgt en je gaat Mitchell steeds meer haten. Heerlijk. Met veel gevoel gemaakt. Eind januari verschijnt de dvd, de torrent vind je online en er is een speelfilm-versie onderweg. Insert coin(s).

Volgens mij was het een gemiddeld filmjaar. Weinig echte uitschieters, veel meuk, business as usual dus. Ik heb zojuist mijn top 10 ingevuld bij Cinema.nl’s verkiezing van de film van het jaar. Da’s inmiddels een traditie. Het helpt bovendien terug te halen wanneer welke films in 2007 in Nederland zijn uitgekomen, want als je veel van internet downloadt dan raak je het overzicht snel kwijt. De beste drie uit mijn top 10 zijn Zodiac, Ratatouille en Death Proof. Ik kijk uit naar 2008 en het filmfestival in Rotterdam.

Update 17 jan: Das Leben der Anderen heeft gewonnen.

Lege straten in New York. De natuur woekert zich door het asfalt heen. Veel wideshots. Dat beeld doet het lang goed in I Am Legend. We zien Will Smith jagen op herten vanuit zijn auto, elke dag een dvd halen in de verlaten videotheek en zijn hond wassen in zijn appartement dat hij helemaal heeft beveiligd. Waartegen? Tegen gemuteerde mensen. Een virus, gebracht als geneesmiddel tegen kanker, moordt 95 procent van de wereldbevolking uit. Een miniscuul deel, waaronder Smith, bleek immuum, maar het gros van die 5 procent is een soort zombie geworden die geen uv-licht kan verdragen. Dat geeft spanning, ook al zijn de zombies weinig geloofwaardig. Smith doet zijn best maar het valt niet mee om een van de laatste mensen op aarde te zijn. Ik durf te wedden dat het einde een knieval was voor het grote publiek. Het wijkt in elk geval af van het boek. Het is tenslotte kerst en mensen willen een hoopgevend einde.

Toch knap dat Dreamworks er telkens maar niet in slaagt het niveau van Pixar te halen. Shrek was leuk. (Deel één dan, niet om er een hele serie van te maken.) Bee Movie klonk op papier goed. Jerry Seinfeld, ik moet lachen om die man. Je ziet ‘m ook nog in beeld in de eerste twee trailers. In de film hoor je uiteraard alleen zijn stem. En die kan de film niet redden. Een rechtzaak van een bij tegen de mensen vanwege honing, ik bedoel, leuk doorgevoerd hoor de analogie en zo, maar je kunt te ver gaan.

Control is de mooiste Nederlandse film sinds jaren, ook al is het feitelijk een Britse productie en gaat de film over de depressieve Ian Curtis van de invloedrijke Britse band Joy Division die zelfmoord pleegt. Anton Corbijn regisseert met het oog van een fotograaf. Scenes zijn eigenlijk bewegende stills. Het verhaal is als een treinreis waarbij alleen de haltes zijn gefilmd. Normaliter maakt dat een speelfilm wat vlak, maar Corbijn komt er mee weg. Wat hij uit zwart-wit weet te halen (en uit de onervaren cast op Samantha Morton na) is fenomenaal. Curtis wordt wel een beetje gedemystificeerd als een jonge man die worstelt met een te jong huwelijk plus kind en epilepsie. Dat laatste, daar kan ik nog in komen. De nadruk op het jonge huwelijk zal echter te wijten aan het boek waarop de film is geënt. Dat is geschreven door Curtis’ weduwe die tevens als co-producent optreedt. Desondanks een aanrader.

Ik heb Will Ferrell nooit zo heel grappig gevonden geloof ik, maar eerlijk is eerlijk: ik kwam een paar keer niet meer bij tijdens Blades of Glory (trailer). Ferrell vormt vooral een goed duo met Jon Heder, die zich in mijn boekje onvergetelijk maakte in Napoleon Dynamite. Het gegeven van een mannelijk kunstschaatsduo zet de deur open naar veel voor de hand liggende grappen. Die zitten er ook allemaal in, maar ze zijn uitstekend uitgevoerd en werken daardoor als een tierelier.