Vier Oscars voor No Country for Old Men: beste film, beste regie, best bewerkt scenario en beste mannelijke bijrol voor Javier Bardem. Eindelijk een zware Oscar dus voor de Coen broers. Beste mannelijke hoofdrol ging zoals verwacht naar Daniel-Day Lewis in There Will Be Blood. Origineel scenario ging verdiend naar Juno, animatie naar Ratatouille. Drie filmtechnische Oscars gingen naar The Bourne Ultimatum.
Het beroemde heroische gedicht Beowulf dat met veel bloed en borsten groots in beeld is gebracht. De CGI is knap gedaan, maar waarom blijven ogen zo moeilijk? De doodse ogen ‘verraden’ de boel en dat leidt af. Terwijl zelfs de oogleden met motion capture zijn ingelezen. Het personage dat op Angelina Jolie is gebaseerd, leidt ook af - op een prettige manier. Maar als film? Ebert vat het goed samen: ‘I saw the movie in IMAX 3-D, and like all 3-D movies it spends a lot of time throwing things at the audience: Spears, blood, arms, legs, bodies, tables, heads, mead, and so forth. The movie is also showing in non-IMAX 3-D, and in the usual 2-D. Not bad for a one-dimensional story.’ Beowulf verschijnt 9 april op Blu-ray.
Winnaar van de KPN Publieksprijs op het filmfestival in Rotterdam dit jaar en genomineerd voor een Oscar. Persepolis is een verfilming van de autobiografische graphic novels van de Iraanse Marjane Satrapi. Ze groeit op tijdens de sjah, maakt de islamitische revolutie mee, vlucht naar Europa, keert gedesorienteerd terug maar houdt het in het ‘moderne’ Iran ook niet uit. De titel verwijst naar de oude hoofdstad van Perzië. Het verlangen naar een dictatuur die iets milder was. Wreed als dat je werkelijkheid moet zijn. Denk overigens niet dat de film het van Ratatouille zal winnen.
Aanstaande zondag is de uitreiking van de Oscars live en gratis te volgen op Film1 in het UPC Digital pakket.
Ik ben een beetje in de war van deze film. Into the Wild is een prachtige, lange film van regisseur Sean Penn, met veel oog voor de reis naar de wilde natuur en naar een vrije geest. Het verhaal, naar het gelijknamige boek van Jon Krakauer is nog waargebeurd ook. De jonge hoofdrolspeler, gespeeld door Emile Hirsch, vecht de demonen (lees: zijn ouders) van zich af door al zijn schepen achter zich te verbanden, maar blijft net te lang hangen in zijn jongensdroom om zijn noodlot te ontlopen. Dat maakt me ergens een soort kwaad geloof ik. Eenzelfde gevoel kreeg ik bij de film Grizzly Man. Zo’n man die denkt dat hij de beschermheilige is van wilde beren en in de wilde natuur gaat leven. En uiteindelijk wordt opgegeten door een beer. Ik bedoel, ik hou van de natuur. Zeker van het type bergen-beken-naaldbomen zoals in Into the Wild. Maar je moet toch verdomme weten wanneer genoeg genoeg is? Knap gemaakt dus als een film dat met je doet.
Charlie Wilson’s War is gebaseerd op ware feiten. Welke precies weet je niet maar dat maakt ook niet uit, het verhaal van een Amerikaanse senator die in zijn eentje de strijd van de Afghanen tegen de Russen steunt met wapenleveringen, is geloofwaardig. De rokkenjagende senator, gespeeld door Tom Hanks, goochelt met miljarden en komt ermee weg. Sterker, je steunt ‘m als kijker. Het overheidsapparaat, in Nixon door Anthony Hopkins ‘het beest’ genoemd, kan ook iets goed opleveren als je de regels van het systeem kent en in de juiste commissies zit. Dat geeft op een vreemde manier een opbeurend gevoel. Philip Seymour Hoffman speelt de CIA-agent die met Hanks onder een hoedje speelt (net als Julia Roberts als Joanne Hering). Hij kreeg er een Oscar-nominatie voor. Terecht, Hoffman is uitgegroeid tot een van de beste acteurs van zijn generatie.
Gone Baby Gone verraste me. Het vermiste kinderen thema is knap verwerkt tot thriller in plaats van een melodrama. Telkens wanneer je jezelf opmaakt voor het einde komt er een toegift. De film is een sterk regiedebuut van Ben Affleck en broer Casey, die de hoofdrol speelt, is in één klap volwassen. De enige Oscar-nominatie is voor beste vrouwelijke bijrol voor Amy Ryan. Ik had er eerder een gegeven voor beste screenplay.
Wat een verhaal. Peter R. de Vries pakt er goed mee uit. Ik zie er vooral een film in met als centraal figuur de vader van Joran van der Sloot. Niet Joran zelf, dat is een flat character. Zijn vader is rechter op Aruba. Die zal uiteengescheurd worden door zijn beroepsethiek enerzijds en zijn vaderinstinct anderzijds. Titelsuggestie: Recht door Zee.
Atonement is knap gemaakt maar duidelijk niet mijn soort film. Engelse landhuizen, lange stiltes, na The Remains of the Day uit 1993 was ik eigenlijk wel klaar met dit genre. Atonement lijkt mij gewoon Pride & Prejudice II. Ik geloof Keira Knightley ook niet als actrice. Bend it like Beckham was nog cute maar sinds de Pirate of the Caribean films zie ik alleen maar een bonestaak lopen met een veel te vierkante bakkes. (Haar rug is trouwens heel fotogeniek.) NCRV-kijkers vinden Atonement vast prachtig.
Genomineerd voor vier Oscars en dat is er geen een te veel. Wat een wonderlijk heerlijke film dit. De 16-jarige Juno, gespeeld door 20-jarige ‘natural’ Ellen Page, wordt onverwachts zwanger. En dan niks geen melodramatisch, moralistisch gedoe over tienerzwangerschappen, nee, ze houdt het kind en geeft het weg aan adoptieouders. De personages winnen het op het einde dik van het thema en dat is knap. De rest moet je vooral zelf gaan kijken.
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford duurt wat lang maar je krijgt er veel voor terug. Roger Ebert schrijft: ‘It was photographed in the wide open spaces of western Canada, where the land is so empty, it creates a vacuum demanding men to become legends.’ Jesse James, gespeeld door Brad Pitt, is zo’n legende. Na het kijken wilde ik meer weten over deze outlaw. De film blijkt zeer waarheidsgetrouw. De sleutelscene van de film, wanneer James in het schilderij de refectie ziet van wat er achter hem gebeurt, is ijzersterk. En Casey Afflecks nomatie voor beste mannelijke bijrol is verdiend.
