‘A Paris Hilton movie you won’t want to download’, schrijft een Amerikaanse recensent. Een betere samenvatting van deze film kan ik niet geven. The Hottie and the Nottie is zo tenenkrommend slecht, op alle fronten, dat zelfs de slowmoscenes van Paris Hilton in vol ornaat als sneeuw voor de zon wegsmelten. Mijn tip voor de Raspberry Award van 2008.
Op het moment dat hun vader dingen op de muur begint te schrijven met poep moeten broer en zus voor hem gaan zorgen, of , nou ja, in een verzorgingshuis stoppen. Een pijnlijke confrontatie die in The Savages van schrijver-regisseur Tamara Jenkins met geduld en oog voor detail wordt neergezet. De acteerkwaliteiten van Philip Seymour Hoffman en Laura Linney, wiens personages zeg maar ook lekker bezig zijn in het leven als in niet, dragen de film. Schoolvoorbeeld.
Veel spektakel, een hoop dreadlocks en een paar prehistorische CGI beesten. Dat is het enige wat me bij is gebleven. Nou ja, dat en Camilla Belle wiens blauwe ogen bijna net zo mooi zijn als die van m’n vriendin ware het niet dat ze kleurlensen draagt. Verder wil 10,000 B.C. maar geen film worden en blijft, mmm, primitief. Historisch gezien trouwens is de film een nog erger zootje dan 300.
Man en vrouw zijn jong getrouwd, hij gaat dood, zij in tranen, maar man heeft vlak voor zijn dood brieven met opdrachten geschreven om haar te helpen afscheid te nemen. Perfecte vrouwenfilm om samen met je vriendin te kijken. Wij hielden het niet droog. (Bij Gerard Butler zit je trouwens toch een beetje te wachten totdat hij ‘tonight we dine in hell!’ schreeuwt.)
In de openingscene van Before the Devil Knows You’re Dead zien we Philip Seymour Hofmann een van m’n favoriete actrices, Marisa Tomei, van achteren nemen. Dat kan geen slechte film zijn. Sterker, de film is zo goed dat je je na afloop ziek voelt. Alles gaat namelijk mis en naar de klote. De wereld van de hoofdrolspelers (Ethan Hawke valt wat tegen, Albert Finney is sterk als altijd, evenals Seymour Hofmann en Tomei) stort compleet in elkaar. En je bent blij dat het niet jouw wereld is. Da’s knap. Je moet er alleen voor in de stemming zijn.
Godzilla meets Blair Witch Project meets 9/11 maar dan beter. Producer J.J. Abrams, maker ook van Lost, wilde een monsterfilm met een Amerikaans monster in plaats van een geimporteerd Japans reptiel. Het monster is wel oke maar speelt eigenlijk een bijrol. De hoofdrollen in Cloverfield zijn voor de succesvolle teasercampagne en de handheld cameravoering. Beide doen denken aan The Blair With Project maar zijn beter uitgevoerd. Met name de cameravoering, die wat zwaar valt als je je brak voelt trouwens, is knap gedaan én goed verwerkt in het plot. De film is op momenten echt spannend. M’n vriendin wist van niks en zat in een keer op het puntje van de bank toen de aanval op Manhattan begon. Dat belooft wat voor de elfde Star Trek film waar Abrams momenteel de laatste hand aan legt.
M’n verwachtingen waren niet al te hoog gespannen, maar Sophie Hilbrand die zichzelf klaar vingert, dat moet je natuurlijk gezien hebben. Nou, ik heb het gezien. En het was wel ok. Hilbrand is fotogenieker dan ze zich normaliter voordoet. Waldemar Torenstra mag er ook wel zijn. Ze zijn een mooi koppel. Maar een mooi koppel, stoere Nikon camera’s en een Jeep Wagoneer zijn niet genoeg: Zomerhitte is een flutfilm.
Waaronder een man die in een jaar ruim 10.000 pond uitgaf aan 300 mobiele telefoons en meer schuld heeft op zijn creditcard dan in zijn hypotheek.
Drie broers maken op initiatief van de oudste een trip door India op weg naar hun moeder en zijn op zoek naar hun onderlinge band. De rest is compleet Wes Anderson. Daar bedoel ik mee dat je nergens echt de vinger op kan leggen wat voor film het is behalve een Anderson film, maar dat die wel heerlijk is, mede dankzij de geweldige artdirection. Anderson heeft duidelijk iets met familie. Dat liet hij ook al zien in The Royal Tenenbaums en The Life Aquatic With Steve Zissou. The Darjeeling Limited doet me denken aan die spaarzame trips die ik met mijn twee broers alleen had. Eén om precies te zijn. We zijn een keer met z’n drieeën - hoe toevallig - naar de film geweest, The Doors van Oliver Stone. Dat was 17 jaar geleden. Misschien moeten wij ook maar naar India.
Ik heb een nieuwe favoriete serie naast Lost. Hij heet Dexter, werkt als bloedanalist bij de politie van Miami en is in zijn vrije tijd seriemoordenaar. Ik heb net het eerste seizoen afgekeken. Knap hoe het verhaal over twaalf afleveringen is uitgesmeerd. Hoofdrolspeler Michael Hall is bekend van Six Feet Under, de serie die mij weer tot seriekijken aanzette, waarin hij een homoseksuele begrafenisondernemer speelde. Hij komt uit een goed jaar. De voice-over in Dexter is ook erg prettig. Ik hou sowieso van voice-overs. Morgan Freeman in March with the Penguins. Ricky Jay in Magnolia. Billy Bob Thornton in The Man Who Wasn’t There. Benieuwd hoe Dexter verder gaat in seizoen 2 dat ik al binnen heb. Het derde start later dit jaar.
