Aardig stuk op de Opinie-pagina’s in Nrc.next van Arjen van Veelen afgelopen donderdag over de vriendschapsinflatie op Hyves en Facebook en de amicalisering van het bedrijfsleven.
Terwijl bedrijven mijn vriend willen worden, worden mijn vrienden bedrijven. Ongeveer de helft van de Hyves-berichtjes die ik krijg, is feitelijk zelfpromotie. (..) Begrijp me goed: er is niets mis met zelfpromotie en marketing. Maar noem het geen vriendschap.
Films over kranten zijn doorgaans wat beter dan die over magazines heb ik de indruk. Denk aan All the President’s Men en The Paper bijvoorbeeld. Magazines moeten het doen met The Devil Wears Prada en How To Lose Friends And Alienate People. Het zijn ook altijd glossy magazines uit New York die centraal staan, inclusief redacteuren die net zo beroemd willen worden als de sterren waar ze over schrijven, foute deals met press agents (exclusives in ruil voor inspraak) en langbenige medewerkers met anorexia. Er is ook altijd de uitzondering, doorgaans de hoofdrolspeler, die aan het spelletje niet meedoet. Of bij nader inzien niet mee wil doen, zoals in How To Lose Friends. Het boek van Toby Young heb ik gelezen, ik maak tenslotte zelf een tijdschrift, maar heel veel is daar niet van bij gebleven. Dat zal de verfilming helaas ook niet doen. Al moet ik zeggen dat hoofdrolspeler Simon Pegg, voor wie deze film zijn doorbraak moet worden, mij gaande weg in de film wel op zijn hand kreeg. En dat telt, want je bent immers zo goed als je laatste artikel.
Britse films zijn schaars op BitTorrent maar nu heb ik er twee achter elkaar gezien: How to Lose Friends and Alienate People en A Complete History of My Sexual Failures. De laatste is een persoonlijke documentaire van Chris Waitt. Nou ja, documentaire, iedereen speelt weliswaar zichzelf maar er zijn wel degelijk scenes in, eh, scene gezet. Waitt vraagt zich af waarom vriendinnen hem altijd dumpen en zoekt zijn exen op. Doet denken aan High Fidelity met John Cusack maar dan in Engeland en uiteraard neerslachtiger. Waitt is een Kurt Cobain lookalike die nu nog steeds grunge is, zich op enig moment Jezus waande en ‘m niet meer omhoog krijgt. Het is moeilijk sympathie voor hem op te brengen. Je wordt als kijker heen en weer geslingerd tussen medelijden en afschuw. Je vraagt je af waarom hij uberhaupt zoveel vriendinnen heeft gehad. Maar dan komt hij op bezoek bij de belangrijkste ex, de ex waarvan hij zich nu realiseert dat zij zijn grote liefde was. Zij is verder gegaan met haar leven en bovendien zwanger. Ik zal niet verklappen hoe het afloopt, maar laat je niet van de wijs brengen van het documentaire-format. De regie zit sluwer in elkaar dan je in eerste instantie vermoedt. Knap gedaan.
‘Lekker efficient, die actie. Hou ik van’, zei m’n vriendin tijdens het kijken van Taken. De actiefilm van Pierre Morel en Luc Besson is pretentieloos en doelgericht. Liam Neeson speelt een afgezwaaide overheidsagent die al zijn skills weer uit de kast kan halen op het moment dat zijn dochter wordt ontvoerd in Parijs. Tegenstanders worden met een paar rake klappen uitgeschakeld, het gevecht met de beste bad guy duurt iets langer. De bad guys doen aan vrouwenhandel en die wordt goed naar in beeld gebracht. Je weet dat hij haar gaat redden, maar de weg er naartoe kan je eigenlijk niet lang genoeg duren, zo knap zit de film in elkaar. Taken verraste me, net als Shooter destijds. Een nieuw soort actieheld is opgestaan, een zonder kapsones, die prima gedijt naast pak ‘m beet James Bond. Heerlijk efficiente film.
De titel geeft al aan dat de setting somber is. Een drama rond een man op leeftijd die maar niet volwassen wil worden (lees: zich niet durft te binden) en de omgang met een vrouw half zo jong nodig heeft om met horten en stoten een soort van tot inkeer te komen. Over de cast weinig te klagen. Ben Kingsley is een vakman en Penelope Cruz een van de mooiste vrouwen uit Hollywood wiens borsten een belangrijke bijrol spelen, naast kanjers als Dennis Hopper en Patricia Clarkson. Wat wil je nog meer?
De film kreeg desalniettemin wisselende kritieken. The Dying Animal, het boek van Nobelprijs-winnaar Philip Roth waar Elegy op gebaseerd is, zou niet helemaal tot z’n recht komen. Ik heb het niet gelezen. Ik ken echter wel de dilemma’s waar de hoofdpersoon zich mee geconfronteerd ziet. En ik kan je zeggen dat Elegy die treffend neerzet. Deze film fluistert en kenschetst daarmee de intellectuele reactie op banale gevoelens. De verlamming van de rationaliteit die optreedt werkt desorienterend. Hoezeer je ook zou willen dat de film je een hint geeft in de richting van een uitweg, je krijgt ‘m niet. Terecht want die moet je zelf vinden.
Trots kan ik mededelen dat ik ben genomineerd voor Hoofdredacteur van het Jaar. De twee andere kandidaten zijn Karin Swerink van Glamour en Arno Kantelberg van Esquire, die ik bij deze van harte feliciteer. De uitslag wordt bekend gemaakt tijdens het Mercur Tijdschriftengala op 8 december. Wish me luck!
Ik hield het niet droog toen ik vanochtend zijn overwinningsspeech zag. Obama heeft gewonnen. Geweldig. Ik voelde bijna jaloezie dat hij niet onze regeringsleider is. De man inspireert en stemt je hoopvol over de toekomst. Dat is toch wat je wilt van een politiek leider? Obama zal het niet makkelijk krijgen in een land dat balanceert op de rand van de afgrond, zowel economisch als moreel. Vanavond nog zag ik op Canvas de documentaire War Made Easy over het militaire apparaat en de onpartijdige media in de VS. Hij heeft veel werk te doen. Maar als één man op dit moment het tij kan keren daar dan is Obama het. Yes he can.
Alles wat Heat wel had, heeft Righteous Kill niet. Een slap verhaal dat slecht op gang komt, te weinig tempo, belabberde artdirection, shit, politieseries op tv zijn van hoger niveau. Het is de eerste keer sinds Heat dat Al Pacino en Robert de Niro, twee van de beste acteurs van hun generatie, weer zij aan zij op het scherm staan. In de gevierde film van regisseur Michael Mann waren ze nog in topvorm. In Righteous Kill komen ze over als twee gepensioneerden die nog één keer een film met elkaar maken ‘for old time’s sake’. (Pacino is trouwens 68, De Niro 65.) Er zit nog een letterlijke verwijzing in de slotscene naar Heat, alleen zijn dit keer de rollen omgedraaid. Gemiste kans. Righteous Kill verschijnt begin januari in de bioscoop.
Drie hotspots voor een laptoplunch geselecteerd voor Amsterdam Inc, waaronder restaurant Open op de oude spoorbrug bij CS.
