Game van het Jaar

De afgelopen weken heb ik amper een film gezien, serie gevolgd of boek gelezen. Ik kon maar één ding: terug naar Hyrule om mijn missie te vervolgen als Link in zijn strijd tegen het kwaad en de verlossing van prinses Zelda. Vanavond heb ik eindelijk na het terugveroveren van de vier titanen, het voltooien van liefst 120 tempelmissies, tientallen mini-missies waaronder het bouwen van een dorp, en het slechten van talloze monsters ook eindbaas Calamity Ganon verslagen met hulp van het Master Sword en het Hyrule Shield. Ik had niet eerder een Zelda-game gespeeld dus vergelijken kan ik ze niet. Als game op zichzelf kan ik kort zijn: The Legend of Zelda: Breath of the Wild voor de Nintendo Switch is een meesterwerk.

Het open world avontuur van BOTW met zijn zoektochten, puzzels, actie, flora en fauna zit zo krankzinnig goed in elkaar dat je van die plek gaat houden. Hyrule maakte op mij zo’n indruk dat ik laatst langs een bloemenlint fietste hier in Noord en meende een Fluisterkruid en Hartradijs-plant te zien staan.

Dat onderscheidt voor mij de echt hele goede games; dat je graag in die wereld bent. Jaren terug had ik dat bij titels als Quake, Age of Empires en Medal of Honor. Tegenwoordig heb ik minder tijd voor games maar pik ik juweeltjes nog graag mee; vorig jaar Firewatch en daarvoor Monument Valley. Laat van die laatste nou net een vervolg zijn verschenen…

Louie meets Chef’s Table

Master of None

Op speciaal verzoek van Ingeborg doe ik weer eens een update over de series die ik kijk. Directe aanleiding is het tweede seizoen van Master of None met Aziz Ansari op Netflix. Ik ben geen groot fan van Ansari als comedian. Parks & Recreation keek ik niet en een one-man show van hem heb ik eens na tien minuten stopgezet. Maar als maker van deze rom-com serie, wat een openbaring. Het eerste seizoen van Master of None was al fijn geschreven en gefilmd, met veel ruimte en geduld voor grotere levensthema’s, verpakt in een cadeaupapier van gemoedelijke grappen en een aanstekelijke obsessie voor lekker eten. In het tweede seizoen rekken Ansari en co-auteur Alan Yang die ruimte nog verder op. Het levert om in de geest van Ansari’s tik voor eten te blijven een heerlijk frisse salade op die niet zwaar op de maag ligt en verrassend voedingsrijk is. Extra punten trouwens voor het liefdesverhaallijntje tussen Dev en de fantastische Francesca.

Wat kijk ik nog meer?

The Americans. Ondergewaardeerde serie over een Russisch spionnenstel dat in de VS woont en werkt tijdens president Reagan. Bonuspunten voor Keri Russell.

Silicon Valley. Heb de nieuwe afleveringen van seizoen 4 opgespaard om dadelijk lekker door te kunnen kijken. Dat doe ik ook met seizoen 3 van Better Call Saul en seizoen 3 van Fargo.

Designated Survivor. 24 meets House of Cards. Maar dan minder goed. Zo kan ik het zuchtend praten van Kiefer Sutherland amper nog verdragen, maar ik blijf toch kijken. Gelukkig begint over anderhalve week het echte werk weer van Frank Underwood.

Morgenavond markeert de terugkeer van Twin Peaks, de wegbereider voor de nieuwe gouden jaren van televisie. Veel slechter dan The X-Files return kan het niet worden.

En dan is er nog American Gods op Amazon Prime. Nog niks van gezien – heb het niet zo op Neil Gaiman – maar goede dingen over gehoord.

Tot slot een tip: de app iShows TV. Die houdt alles voor je bij.