The Pirate Bay Away From Keyboard is een puike documentaire over de meest beruchte torrentsite ter wereld. Regisseur Simon Klose volgt het drietal achter The Pirate Bay vanaf het moment dat de Zweedse regering onder druk van de VS (lees: de Amerikaanse muziek- en filmindustrie) een inval doet en servers in beslag neemt. Een rechtszaak volgt, die Gottfrid Svartholm, Fredrik Neij en Peter Sunde verliezen op straffe van een fikse boete (2,7 miljoen euro) en een jaar gevangenisstraf. Ook het hoger beroep gaat verloren. Internationale dagvaardingen, waaronder uit Nederland, stromen binnen. Het drietal kraakt zienderogen onder de druk. Hacker Svartholm, die mij doet denken aan Rop Gonggrijp twintig jaar geleden, vlucht naar Cambodja. Hij is daar afgelopen september gearresteerd en uitgeleverd aan Zweden. Nerd Neij vlucht naar Laos waar hij de verjaring van zijn veroordeling afwacht, gezocht door Interpol. En Sunde, zeg maar de Maurice Wesseling in zijn Xs4all-tijd van The Pirate Bay, wacht in Zweden zijn gevangenisstraf af. Deze drie hebben verloren maar The Pirate Bay bestaat nog steeds.
De subtekst van de film is de impasse rondom auteursrechten. Links de Robin Hoods van The Pirate Bay, die zich weten gesteund door hackers, krakers, anti-globalisten en anarchisten, en daarnaast op de sympathie kunnen rekenen van miljoenen internetgebruikers wereldwijd. Rechts de muziek- en filmindustrie, die met lede ogen de grond onder hun voeten zien verdwijnen door p2p-netwerken. Juridisch wint Hollywood, beschermd door auteurswetgeving, altijd. Moreel gezien hebben ze de strijd al lang verloren. Er komt in de film kort een ideetje voorbij van Sunde voor een systeem waar de nu gedupeerde artiesten baat bij zouden hebben, maar het is in het grotere geheel ook niet de rol van piraten om de impasse te doorbreken en voor vernieuwing te zorgen. Dat zijn eerder diensten als iTunes, Spotify en in Nederland Ximon, die een eerste aanzet hebben gedaan om de digitale distributie en legale consumptie van muziek en films aantrekkelijk te maken. Net als Napster rond de millenniumwisseling de boel op scherp zette, drukt nu The Pirate Bay zijn stempel. Een fenomeen dat een film waard is.
TPB AFK is integraal op YouTube te zien en uiteraard als torrent te downloaden in verschillende resoluties.
Je wenst het niemand toe, maar een bipolaire stoornis is heel erg grappig. Dramatisch ook. De perfecte aandoening voor een romcom. In Silver Linings Playbook wordt Pat Solitano (Bradley Cooper) opgehaald door zijn moeder (Jacki Weaver) uit het ‘gekkenhuis’ om thuis, bij zijn gepensioeneerde ouders, de draad weer op te pakken. Hij wil terug naar zijn vrouw. Da’s alleen weinig realistisch aangezien zij voor zijn opname een straatverbod tegen hem heeft laten afkondigen. Pat is eigenlijk amper genezen, totdat hij via vrienden Tiffany (Jennifer Lawrence) ontmoet. Die strikt hem tot deelname aan een danswedstrijd, in ruil voor hulp om zijn vrouw terug te krijgen, en het doel geeft hem ritme en rust. Zijn vader ondertussen, een rol van Robert de Niro, blijkt eigenlijk niet veel normaler en is een bijgelovige gokker gefixeerd op football. Silver Linings is door het gevoelige verhaal en de geweldige optredens een formidabele komedie geworden. Een met een traan en een lach, die mij deed denken aan One Flew over the Cuckoo’s Nest. Pretty boy Cooper verrast en Lawrence, die eerder al schitterde in The Hunger Games, laat zien wat een groot talent ze is. De film, regisseur David Russell en de vier hoofdrolspelers zijn allemaal genomineerd voor een Oscar. Terecht. Ik gok dat Lawrence er een wint.
Ook gezien:
Taken 2 **
The Man with the Iron Fists *
Lincoln ****
Amour ***
The Paperboy ***
Zero Dark Thirty ***
Argo ****
Holy Motors ****
Flight ****
This Is 40 ***
Tarantino is weer lekker op dreef. Nam hij in Inglorious Basterds de holocaust onder handen, in Django Unchained is de slavernij aan de beurt. De curieuze premiejager dr. King Schultz (Christoph Waltz) koopt de slaaf Django (Jamie Foxx) vrij omdat hij een stel bandieten kan identificeren. Django op zijn beurt is op zoek naar zijn vrouw die als slaaf is verkocht aan een voor hem nog onbekende plantagehouder (Leonardo DiCaprio). De twee helpen elkaar hun doel te bereiken. De weg daar naartoe is geplaveid met ultra-violence, humor en vooral ijzersterke scènes. Waltz steelt hier, net als in Inglorious, opnieuw de show. Zijn personage is met een beetje fantasie vergelijkbaar met Gandalf. Schultz, toevallig ook in het grijs gekleed, weet als een soort tovenaar telkens te verrassen met wendingen en oplossingen. Totdat hij schaakmat staat. En wat te denken van Samuel Jackson die als een soort Dienstleiter op DiCaprio’s plantage de slaven in toom houdt. Een van zijn beste rollen ooit. Toch krijgt de film geen vijf sterren. De onderdelen zijn sterker dan het geheel. (En wat is op met die rap in de soundtrack?) Vanaf 17 januari in de bioscoop.
Tien jaar na het fenomenale Lord of the Rings drieluik keert regisseur Peter Jackson terug naar Middle-Earth voor wederom een drietal films gewijd aan het boek dat eraan vooraf ging: The Hobbit, or There and Back Again. Opvallend, omdat het wordt beschouwd als kinderboek en kleiner van omvang is dan één LOTR deel. In The Hobbit: An Unexpected Journey is er weinig van te merken (leeftijdskeuring: 12+). Deze eerste film voelt vooral als thuiskomen in de wonderlijke wereld van Tolkien die Jackson zo prachtig in beeld brengt. En ja, de strijd van een stel dwergen, vergezeld door Bilbo Balings en Gandalf, tegen draak Smaug omdat die hun berg heeft gekaapt, is minder spectaculair dan om de ‘one ring to rule them all’. De ring is overigens wel van partij, net als Elrond, Saruman en Gollum, die nu nog overtuigender oogt. Tien jaar doet veel met filmtechnologie. Je kunt The Hobbit bijna beschouwen als LOTR 4 maar dan zonder die ellenlange homo-erotische scenes met Frodo en Sam. Ik ga deel twee eind dit jaar, The Desolation of Smaug, en deel drie eind volgend jaar, There and Back Again, zeker kijken. En Nieuw-Zeeland klimt weer op de vakantieverlanglijst.
De meningen zijn sterk verdeeld over Killing Them Softly. De een vindt ‘m hol, vlak en te weinig ‘show, don’t tell’. De ander ziet in Andrew Dominiks film een juweel, of een groeidiamant die met de jaren alleen maar meer gewaardeerd zal worden. Ik behoor tot de laatste: Killing Them Softly is je reinste misdaadpoezie.
We volgen diverse criminelen in een onherkenbaar New Orleans tegen het decor van de financiële crisis en Obama’s eerste verkiezing. Ze jatten van elkaar, vertrouwen niemand, praten toch hun mond voorbij en dan vloeit er uiteraard bloed. Zelfs in dit circuit is de recessie voelbaar wanneer de tarieven voor een huurmoord onder druk komen te staan. Het is ieder voor zich in een keiharde wereld. Dominik brengt dat prachtig gestileerd in beeld. Ook het brute geweld, dat in al zijn naakte lelijkheid wordt getoond. Je ziet kaken breken, de kots op straat kletteren en pistoolschoten in ‘bullet time’ voorbij vliegen.
Het scenario steekt slim in elkaar en de cast is genieten geblazen. Kruimeldieven Scoot McNairy (Monsters) en Ben Mendelsohn spelen ijzersterk. James Gandolfini als uitgebluste huurmoordenaar rekent af met zijn Sopranos-stempel. Brad Pitt mag uiteraard de hoofdbink spelen wiens haar in de hele film goed blijft zitten. En met stootkussen Ray Liotta lijkt Dominik te willen zeggen: Killing Them Softly is de nieuwe GoodFellas.
Zoekend naar een label om op deze film te plakken – dat hou je niet tegen – komen er allerlei associaties voorbij. Killing Them Softly heeft wat Tarantino, Fincher, Scorsese en de gebroeders Coen. Hij heeft trekken van een film noir maar is het niet. Hij lijkt een anti-misdaadfilm, zoals Dominiks vorige The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford een anti-western is genoemd, maar ik vind het eerder hypermisdaad. Hoewel hoofdrolspeler Pitt het liefst van afstand doodt – vandaar ‘killing them softly’ – omdat hem dan de smeekgebeden en snikpartijen van zijn slachtoffers bespaard blijven, word je als kijker juist niks bespaard en krijg je alles in your face gepresenteerd.
De moraal van het verhaal is hard. Aan het einde mag Pitt de strekking verwoorden, reagerend op een speech van Obama op tv in een café: “This guy wants to tell me we’re living in a community? Don’t make me laugh. I’m living in America, and in America you’re on your own. America’s not a country. It’s just a business. Now fuckin’ pay me.”
Regisseur John Hillcoat wilde een originele maffiafilm maken. Dat is aardig gelukt, want de sympathie ligt in Lawless eens bij degene die door maffia worden uitgeknepen. Althans, dat is het plan. We volgen drie eenvoudige whisky-stokende broers (Tom Hardy, Jason Clarke en Shia LaBeouf) tijdens de Amerikaanse drooglegging die weigeren te buigen voor een gevaarlijke dandy (Guy Pearce) uit Chicago die hun handel wil afromen. Jessica Chastain staat als enige vrouw in de cast met gemak haar mannetje. De sfeer in de film is knap neergezet, zeker de eerste helft, waarin je als kijker al snel denkt: “Die gast moet dood.” De artdirection met de vale kleuren alsof alles onder het stof zit, en de jaren 20 kleding zijn puik gedaan.
Geliefd onder filmcritici en winnaar van de Grand Jury prijs in Cannes is Beasts of the Southern Wild een van de filmhuishits van 2012. Het verhaal speelt zich af in de Mississippi-delta waar een gemeenschap wars van moderniteiten een bohémien leven leidt. Zo ook de zesjarige Hushpuppy en haar vader. De zorgen komen als een orkaan arriveert die het water te zout maakt om de vissen en kreeftdieren te verdragen waar zij van leven. Haar vader blijkt bovendien ernstig ziek te zijn. In ‘Beasts’ zie je de wereld grotendeels door de ogen van die kleine meid, die de mysteries van het bestaan op haar manier probeert te doorgronden. Kinderlijk maar ook wonderlijk fantasierijk. Normaliter heb ik niet zo op films met een kind in de hoofdrol, maar regisseur Benh Zeitlin een uniek debuut neergezet.
