Als ik één optreden op Lowlands had willen zien, dan was het Caribou die gisteravond optrad. Zijn laatste album Swim is een van de beste van het jaar, althans op mijn lijstje. Nummers als Odessa, Sun en Lalibela doen het lekker in de repeat. Of zoals de site van Lowlands hem omschrijft:
Canadees Dan Snaith maakt de geestverruimende beginselen pasklaar voor dit millennium. Dus: geen lange, het hemelruim openwaaierende jams, maar puik afgepaste, in elektronica gevatte liedjes waarin zulke elementen als dance en soul tegen de binnenkant van zijn hoofd worden gehouden om in de vorm van mysterieuze vergezichten hun plek weer op te eisen. Eh? Ja, Caribou doet beslist iets met je belevingswereld!
Finale WK voetbal 2010. Oranje heeft verloren van Spanje. Mandela was erbij, Robben was dichtbij. Jongens, bedankt!
Dat was een heel avontuur, voor het eerst op vakantie met Eve erbij. De heenweg was traumatisch: een baby met buikgriep die het hele hotel de hele nacht wakker gilt, mensen bonkend op de muur. Zielig ook, ze zag helemaal grijs. De terugweg verliep ook problematisch met een defecte voiture. Lang leve de ANWB Europaservice. De verblijven in Zuid-Frankrijk, in Capentras, en Italië, in Pigna net iets boven Ventimiglia, waren heerlijk. Voeden, ontbijt, wat lezen, voeden, lunch, zwemmen, voeden, WK wedstrijd, voeden, eten, WK wedstrijd, als je eenmaal een ritme te pakken hebt dan kun je relaxen.
Ik had een Sony NEX-5 mee op reis. Prachtige foto’s komen er uit die kleine camera. De panoramafunctie is een aardige extra. Hierboven staan we uit te blussen na de gewonnen achtste finale tegen Slowakije.
Mijn eerste bijdrage aan Joop.nl staat online:
Tijdens de analyses van de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen viel daar opeens het woord weer: paars. De tv-commentator die de uitslag vertaalde naar kamerzetels, noemde het Paars Plus: een kabinet van PvdA, VVD, D66 plus GroenLinks. Ik voelde een steek van heimwee.
De aanloop heb je via deze blog kunnen volgen, het echte werk staat in het nieuwe nummer van Bright magazine. In My First Baby schrijf ik over mijn ervaringen tijdens de zwangerschap en na de bevalling, en over de gadgets die op Eve heb getest. Arm kind. De tekst staat integraal online, maar in het magazine zie je de geillustreerde versie met foto’s gemaakt door Yke.
Daar is ze dan: Eve Janne van der Zande. We noemen d’r Eve. Geboren op 23 december om 21:54 in het BovenIJ ziekenhuis te Amsterdam. 3790 gram en maar liefst 52 cm lang. Ze is schitterend. Yke verblijft nog een paar dagen in het ziekenhuis, maar maakt het verder goed. We zijn heel blij.
Toegegeven, hij ziet er uit als een enorme dildo met speelse stippen. Je bevestigt de Lolaloo echter aan een kinderwagen, zet ‘m aan en hop: de kinderwagen wiegt vanzelf. In verschillende standen. ‘Kijk mama, zonder handen!’ Wij hebben ‘m uitgeprobeerd op onze Bugaboo waar op dat moment het pasgeboren zoontje Maas van onze vriendin Majorie in lag. Na een minuut hadden we geen kind meer aan ‘m. Briljant ding!
Recente reacties